„Czas niedomknięty” wystawa zbiorowa

Gosia Bilicka

Monika Cichoszewska

Mariusz Mykicki

Katarzyna Leszczyńska-Kaszuba

Alicja Przybyszowska

Haruhisa Terasaki

Wszyscy autorzy biorący udział w wystawie współtworzą projekt Haruhisa Camera Collective, a prezentowane przez nich prace powstały przy użyciu unikalnych aparatów skonstruowanych przez japońskiego fotografa Haruhisę Terasakiego. Historia projektu zaczęła się od jednego aparatu, który wynalazca stworzył na własne potrzeby. Kolejne modele podarował artystom w kilku krajach. W Polsce duże zainteresowanie projektem zaowocowało powstaniem kolektywu www.haruhisacameracollective.com, organizacją systemu wypożyczeń oraz kolejnymi ekspozycjami prezentującymi możliwości nietypowego sposobu obrazowania. My zapraszamy na pierwszą (olkuską) odsłonę wystawy pt. „Czas niedomknięty”.

Więcej na jej temat w tekście kuratorskim poniżej:

„Fotografia od momentu swojego powstania pozostaje medium nierozerwalnie związanym z czasem. Tradycyjnie postrzegana jako zapis chwili funkcjonuje w paradygmacie punktowego momentu – zamrożonego i zamkniętego w ramach obrazu. Wystawa Czas niedomknięty prezentuje spojrzenie na fotografię nie jako akt zatrzymania, lecz jako proces myślowy. W tym ujęciu zdjęcie przestaje być punktem, a staje się rozciągłym doświadczeniem. Historią trwającą w czasie.

Piktorialny charakter realizacji powstałych przy użyciu Haruhisa Camera podkreśla ten aspekt wystawy. Obrazy balansują pomiędzy ostrością a jej brakiem, obecnością a zanikaniem, zapisem a rozmyciem. Ta niejednoznaczność sytuuje je w czasie niedomkniętym i niedookreślonym – przestrzeni, w której zacierają się relacje przyczynowo skutkowe, a przeszłość przenika się z teraźniejszością.

Gosia Bilicka w swojej wielowymiarowej pracy Przejście, splata wiele wątków; m.in. motyw obrazu w obrazie czy jednoczesne współistnienie pozytywu i negatywu. Dodatkowo, poprzez proces mięcia odbitki przekształca warstwę formalną w znaczeniową, uruchamiając kolejne poziomy interpretacji i czyniąc z fotografii obiekt.

Oniryczne historyjki Moniki Cichoszewskiej na pierwszy rzut oka lekkie i pełne humoru, szybko ujawniają swoją niepokojącą naturę. Surrealny charakter prac buduje napięcie pomiędzy tym, co znajome, a tym, co trudne w interpretacji. Fragmentaryczność, odwołania do marzeń sennych i podświadomości tworzą wielowarstwową narrację i różnorodne odczucia.

Mariusz Mykicki wykorzystuje zabieg multiplikacji, który oprócz budowania rytmu i dynamiki jego tableau, przywołuje szereg skojarzeń. Dla każdego innych. Cykliczność zdarzeń? Masowość współczesnych produkcji? Ruch? Niekończącą się historię? Proszę się częstować!

Alicja Przybyszowska poza estetyką kompozycji, podejmuje refleksję nad samym aktem widzenia. Operując zniekształceniami wynikającymi z użycia elementów szklanych, ukazuje rzeczywistość poprzez warstwy i deformacje, zaburzając percepcję i skłaniając do uważniejszego oglądu.

Haruhisa Terasaki – konstruktor Haruhisa Camera i twórca idei obrazowania wynikającej z jej specyfiki — pozostaje najbliższy estetyce piktorialnej. Prezentuje klasyczne martwe natury, skupia się na charakterze barwy, harmonii kompozycji i znaczeniu światła w budowania nastroju sceny.

Katarzyna Leszczyńska-Kaszuba prezentuje wielowątkową opowieść, swoisty tygiel różnych historii opartych o proces introspekcji. Różnorodność technik i kontekstów tworzy pole napięć, w którym to, co jednostkowe, splata się z doświadczeniem uniwersalnym.

Wspólnym mianownikiem wszystkich tych realizacji jest fotografia rozumiana, jako przestrzeń trwania — otwarta i niejednoznaczna. W tym ujęciu jest ona przestrzenią niedomknięcia – płynną, wielowarstwową i oporną wobec jednoznacznych rozstrzygnięć interpretacyjnych”.