Joanna Borowiec –artystka wizualna, fotografka i edukatorka. Pracuje z różnorodnymi mediami takimi jak fotografia, instalacja artystyczna, happening, kolaż i malarstwo. W swojej praktyce wykorzystuje strategie procesualne i interdyscyplinarne, traktując fotografię jako narzędzie badawcze. Jej twórczość koncentruje się na zagadnieniach pamięci, dziedzictwa i tożsamości w relacji człowieka z miejscem i materią.
Jest absolwentką Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie (2010) oraz studentką Programu Mentorskiego Sputnik w Warszawie (2025). Członkini Związku Polskich Artystów Fotografików (od 2015), Stowarzyszenia Halo Kultura w Gdyni (od 2018) oraz Polish Women Photographers i Klubu PWP (od 2023). Założycielka Fundacji Q Sztuce z siedzibą w Gdyni (2020), upowszechniającej sztukę i wspierającej działania twórcze.
Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2020) oraz Funduszu Popierania Twórczości ZAiKS (2025).
Laureatka m.in. Grand Prix Vintage Photo Festival Bydgoszcz 2025, Discovery of the Year–International Photography Awards (USA, 2021), Grand Prix 22. Biennale Fotografii w Ostrowie Wielkopolskim (2022) oraz tytułu Talent of the Year przyznanego przez brytyjską organizację The Independent Photographer (2021).
Brała udział w ponad 17 wystawach indywidualnych oraz ponad 30 wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą, prezentując swoje prace m.in. w National Museum of Singapore, Iserlohn Museum (Niemcy), Muzeum Pałacu w Wilanowie w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu, Millepiani Gallery w Rzymie, Lucie Gallery w Los Angeles i Budapeszcie oraz Gdyńskim Centrum Kultury.
Jej prace publikowane były w międzynarodowych magazynach fotograficznych i kulturalnych, m.in. Black + White Photography (UK), IPA Magazine(USA), Dodho Magazine(Hiszpania), AllAboutPhoto(USA), Docma Magazin (Niemcy), The Canberra Times (Australia), Toronto Sun (Kanada) oraz The Times (UK).
Projekty:
REMINISCENCJE
Przenoszę się w intymną przestrzeń pamięci tej świadomej i nieświadomej, osobistej i zarazem uniwersalnej. Tworzę opowieść o kruchości ludzkiego istnienia oraz o śladach, jakie pozostawiają emocje, relacje i doświadczenia zapisane w czasie. Wspomnienia, które choć ulotne powracają do naszej świadomości w najmniej spodziewanych momentach.
Wracam do fotografii rodzinnych, do pejzaży wspomnień, do miejsc, które przeminęły jak choćby do pierwszego rodzinnego domu dziś już zamienionego w ruinę. Patrząc na stare zdjęcia, dostrzegamy to, czego kiedyś nie byliśmy w stanie zobaczyć. Przeszłość, choć pozornie oddalona przenika teraźniejszość obecna w zapachu, w dźwięku, w detalu utrwalonym na obrazie.
W psychologicznym znaczeniu reminiscencja opisuje zjawisko, w którym osoby starsze z większą łatwością przywołują wspomnienia z młodości, zwłaszcza z okresu między 10. a 30. rokiem życia. Projekt rezonuje z tym zjawiskiem, ukazując jak pamięć funkcjonuje poza czasem linearnym-wybiórczo, zmysłowo, intuicyjnie.
Na projekt składają się fotografie i rodzinne przedmioty, niosące ze sobą duży ładunek emocjonalny i przywołujące wspomnienia:
– pozostałości pierwszego domu rodzinnego, dziś ruiny, gruz, ziemia, szkło,
– sosjerka z 1970 roku, wspomnienie rodzinnych obiadów,
– pamiątka komunijna mojej mamy z 1955 roku.
Te same rytuały ,wspólne posiłki, rodzinne uroczystości, codzienne gesty przenikają przez czas. Kobiety jednej linii babcia, której już nie ma, mama, ja i moja córka- tworzą ciągłość doświadczenia, w którym zmienia się tylko długość sukienki.
Dzieciństwo, dojrzewanie, dorosłość, starość. Dialog między czasami. Nieustanna obecność.
SZKLANE TWARZE
To portrety osób bliskich i tych spotkanych tylko na chwilę. Interesuje mnie moment, w którym twarz przestaje być jedynie wizerunkiem, a staje się śladem obecności. Odsłania coś trudnego do nazwania: napięcie, kruchość, dystans, siłę, niepewność. Nie szukam jednej prawdy o portretowanej osobie. Być może portret nie jest w stanie jej ujawnić. Może jedynie zachować ślad spotkania.
Fotografie powstają na szkle w XIX-wiecznej technice mokrego kolodionu. Każdy ambrotyp jest pojedynczym, niepowtarzalnym zapisem. Szkło jest jednocześnie trwałe i kruche. Może przetrwać dziesiątki, nawet setki lat, a zarazem wystarczy jeden gest, by je rozbić. Ta sprzeczność jest dla mnie istotna. Podobnie myślę o pamięci i o człowieku o potrzebie zachowania tego, co z natury nietrwałe.
PRZEJŚCIE
Projekt jest opowieścią o kryzysie i poszukiwaniu o momencie, w którym dotychczasowy porządek przestaje wystarczać, a nowy jeszcze nie istnieje. Izolacja, zagubienie i niepewność stają się doświadczeniem granicznym, otwierającym przestrzeń dla wewnętrznej przemiany.
Kryzys jest jednym z fundamentalnych doświadczeń człowieka. Choć zwykle wiąże się z bólem, może również uruchomić to, co w nas najważniejsze: zdolność do zmiany, wzajemnego wsparcia i budowania więzi. Dotyczy to zarówno osób przechodzących przez trudny czas, jak i tych, które próbują im w nim towarzyszyć.
Projekt wyrasta z osobistego doświadczenia, ale dotyka tego, co uniwersalne: potrzeby więzi i obecności drugiego człowieka w momentach niepewności. Opowiada o przemianie dokonującej się poprzez relację, wzajemne wsparcie i miłość. Poszukiwanie nie prowadzi tu do odzyskania tego, co było, lecz do odnalezienia czegoś nowego: więzi, która staje się początkiem kolejnego etapu życia.
